W życiu każdego sportowca, zdarzają się momenty w których nie może trenować ze względu na zaistniałą większą bądź mniejszą kontuzję. Jak sobie radzić z tym stanem?
Wiadomo jest, że gdy sportowiec wygrywa – jest obiektem podziwu i uznania. Jednak gdy doznaje urazu, często czuje się osamotniony, czasem wręcz niepotrzebny. Ta nowa sytuacja jest tym bardziej trudna, że pojawia się nagle, bez zapowiedzi. Gwałtownie też zmienia się rola zawodnika – z aktywnego sportowca w sportowca biernego. To jak szybko wróci do formy po kontuzji w znacznym stopniu zależy od jego nastawienia.
W czasie rehabilitacji można wykorzystywać techniki podobne do tych, które stosuje się do wzbudzania motywacji osiągnięć w sporcie. Dobrze sprawdza się tu siedem zasad motywacji:
1. Niezwykle istotne jest stawianie sobie krótkoterminowych celów poprzez codzienne pytania: „co mogę dzisiaj zrobić, żeby poprawić swoją formę?” lub „co już dzisiaj zrobiłem, żeby poprawić swój stan?”. Pytania te pomagają szybko rozeznać się w postępach i będą sprzyjały do wprowadzenia ewentualnych zmian w ćwiczeniach.
2. Oprócz celów krótkoterminowych trzeba skoncentrować się na celach długoterminowych. Gdy dopada zwątpienie czy zniechęcenie wynikające z kontuzji warto pomyśleć o celach, które chce się osiągnąć i uświadomić sobie, że droga do nich prowadzi przez ciężką pracę (także rehabilitacyjną). Warto wtedy wyobrazić sobie ogromną radość, która pojawia się w momencie osiągnięcia celu.
3. Wsparcie otoczenia. Nawet bardzo zdeterminowany zawodnik potrzebuje stymulacji ze strony innych – rehabilitanta, trenera, rodzica czy przyjaciela. Jednak najważniejszymi osobami podtrzymującymi motywację zawodnika mogą być jego partnerzy z zespołu, mający podobne cele sportowe. Fakt, że kolega z zespołu liczy na niego bywa często wystarczającą mobilizacją, nawet przy obniżonej formie.
4. Mobilizująca rola rywala sportowego. Przeciwnika sportowego z jednej strony należy szanować, z drugiej zaś zrobić wszystko by okazać się lepszym od niego. Dlatego też warto zadawać sobie pytania: „czy pracuję tak solidnie jak mój rywal?”, „co muszę zrobić, żeby go pokonać?”.
5. Sygnały motywacyjne. Niezbędne jest wytwarzanie pozytywnych emocji związanych z wysiłkiem włożonym w rehabilitację i osiąganiem postawionych celów. Dobrze mogą sprawdzić się tu zdjęcia, które zachęcają do solidnej i systematycznej pracy, a także hasła, które mają przypomnieć na przykład cel ćwiczeń.
6. Planowanie kariery. Tutaj najważniejsze jest umiejętne stawianie celów. Należy pamiętać, że dobrze sformułowany cel powinien być konkretny (nigdy ogólny), musi dotyczyć tego, co zawodnik może kontrolować (np. poprawa poziomu wykonania zadania), musi też być realny i mieć charakter wyzwania. Doskonałym przykładem są kolejne ćwiczenia rehabilitacyjne, które mimo iż stanowią dla zawodnika pewną trudność, są postrzegane jako możliwe do osiągnięcia.
7. Istota motywacji. Sprowadza się ona do jednego zdania: bez wielkiej pasji i umiłowania tego, co się robi, nie sposób dojść do prawdziwego mistrzostwa.
