Każdy z Was w swojej sportowej karierze spotkał co najmniej jednego z nich. Czasem kilku. Oni kształtowali Wasz charakter dbali o rozwój fizyczny i duchowy, wpędzili w psychozę lub depresję, katowali karnymi pompkami i nadawali przezwiska. Oto sylwetki charakterologiczne instruktorów.
1) Krytykant
Nie ma takiej rzeczy, którą robisz dobrze. Dobrze robi to tylko trener, Ty możesz ewentualnie zbliżyć się nieco do tego ideału (nie za blisko). Nie oczekuj pochwał, największą na jaką możesz liczyć to brak wrzasku. Na błędy nie mam miejsca, są od razu zauważane i korygowane: „Źle!!!!” Istnieją dwa podtypy krytykanta:
a) chamski: „Ku*wa, gamoniu, masz dwie lewe ręce i mózg jak orzeszek!” „Ogarnij się, ogórku a nie uciekasz przed nim jak łajza!” „To co robicie jest lepkie, miękkie i śmierdzące”…
b) ironiczny: „Bardzo dobrze, ale nie beznadziejnie”, „Spokojnie, do emerytury mam jeszcze 15 lat, może się wyrobimy”, „Super, szykujesz się na paraolimpiadę?”
Po wygranej walce na zawodach możesz usłyszeć: „Co to było? Masz szczęście, że twój przeciwnik to jeszcze większy lamus”.
Sami wiecie, czego spodziewać się po przegranej walce… (smuteczek)
2) Trep
Charakteryzuje go zacięcie do wojskowego drylu, uwielbia musztrę. Paraduje w przód i w tył przed ustawionymi w rzędach uczniami a komendy są krótkie i głośne. Za każde przewinienie przewidziana jest odpowiednia liczba karnych pompek. Trep jest czujny, czeka na Twoje potknięcie i nic nie umknie jego sokolemu oku. Gadałeś, spóźniłeś się, przekląłeś- POMPUJESZ! W przypadkach ostrych- pompuje cała grupa. Trep często jest również Krytykantem. Trep bywa czasem sadystą i nie szczędzi razów pasem, szpalerów i ścieżek zdrowia- wszystko to, jak wiadomo, wzmacnia ciało i charakter.
3) Uliczny twardziel
Groźny wzrok, ręce skrzyżowane na piersi, lekka pogarda na twarzy. Wszystko co widziałeś w UFC, wszystko czego uczyłeś się gdzie indziej- bezużyteczna kupa. Spróbuj zrobić to na ulicy i jesteś trupem. Tylko tajemne techniki przekazywane przez instruktora gwarantują przeżycie w St Quentin czy na warszawskiej Pradze. Instruktor to wie, bo zęby zjadł na ulicznych walkach. Niezbyt ciepło wyraża się o innych stylach („Jak masz tak robić to zapisz się na punk-fu”; „to jest walka a nie tarzanie się w błotku jak to wasze dżudżitsu”). Można od niego usłyszeć np. „90% z was to potencjalne ofiary” albo „Na ulicy już byś nie żył”. W zawodach nie startuje, bo zabronione są ciosy śmiertelne. Chętnie natomiast obija początkujących na sparringach (żeby ich „utwardzić”).
4) Żartowniś
Żarciki to jego specjalność, szczególnie jeśli są kosztem innych, w myśl zasady: „trzeba się umieć śmiać z siebie, jeśli nie ma nikogo innego”. Wszyscy ćwiczący mają przezwiska nadane przez Żartownisia i niezmiennie cieszy go ich używanie. Żartowniś chętnie śmieje się ze swoich żartów, jednak żarty uczniów nie są mile widziane. Występuje również w wersji ironicznej i krytycznej.
5) Zmęczony
Na każdym prowadzonym przez Zmęczonego treningu ma się wrażenie, że jest to jego trzynasta godzina pracy (nawet jeśli jest 8:00 rano). Jest wymięty i wypompowany z energii a jego mina świadczy o tym, że wolałby w tej chwili być gdzie indziej (najlepiej na kanapie). Zmęczony ma na sali swój ulubiony kącik w którym siada na worku lub piłce skąd wydaje komendy. Błędy poprawia rzadko- jeśli w ogóle- i tylko słownie (nie będzie przecież wstawał, żeby pokazywać jak się kopie low kick). Zmęczony bywa czasem Głodny i posila się ryżem z kurczakiem z plastikowego pojemnika.
6) Tajemniczy Mistrz
Uczeń: -Mistrzu, mam pytanie.
Mistrz:-Mów… albo nie mów.
U:-Co by Mistrz zrobił, gdyby zaatakował go więcej niż jeden przeciwnik?
M:-A czy da się klaskać jedną ręką?
U:-?
M:-Czy kiedy w lesie przewraca się drzewo to niedźwiedź pierdzi w odpowiedzi?
U:-?
M:-Nie ustawaj w poszukiwaniu prawdy.
Tajemniczy mistrz ma swoich wiernych wyznawców, którzy (twierdzą, że) wiedzą, co mistrz chciał powiedzieć.
7) Gawędziarz
Na drugie imię ma dygresja a z 90 minut treningu minimum 50 poświęcone jest na opowieści. Mogą one dotyczyć omawianych technik lub historii z życia luźno lub wcale nie związanych z walką. Gawędziarz cierpi na werbalne rozwolnienie i jeśli się rozkręci to ciężko go zatrzymać. Częste są elementy samouwielbienia przechodzące niekiedy w mitomanię. Gawędziarz bywa ironiczny, bywa również Żartownisiem.
8) Guru
W ostatnich czasach Guru wraca w chwale. Często łączy ze sobą cechy różnych typów osobowości i dlatego ciężko go zidentyfikować. Jednak wystarczy przyjrzeć się jego uczniom- jeśli posiadają jedną lub więcej z poniższych cech to prawdopodobnie są w szponach Guru:
-Starsi stażem uczniowie prowadzą za Guru zajęcia w jego szkołach nie pobierając za to pieniędzy, sami oczywiści sumiennie płacą składki; do tego pucują samochód Guru i wychodzą na spacer z jego yorkiem.
-Uczennice (lub uczniowie) mają obowiązek masować trenera w kanciapce lub w hotelu (na wyjeździe).
-Wszystko co robisz, nawet jeśli na pozór jest wbrew Twojej woli służy Twojemu dobru i jest koniecznym krokiem na drodze do mistrzostwa.
-Kwestionowanie jakiegokolwiek zachowania Guru wiąże się z publicznym wyklęciem innowiercy, nadaniem mu łatki zdrajcy a w ekstremalnych przypadkach wydaleniem z kultu… tzn. ze szkoły .
Guru nie stroni od zewnętrznych oznak mistrzostwa wyrażanych wieloma belkami na różnokolorowym pasie. Guru często jest posiadaczem kilkunastu stopni mistrzowskich w kilkunastu tajemniczych stylach. Nierzadko jest również twórcą swojego unikalnego stylu.
9) Biznesmen
Są rzeczy ważniejsze niż pieniądze. Na przykład więcej pieniędzy. Trening zaczyna się od sprawdzenia listy i weryfikacji opłaconych składek- biada ci, jeśli zalegasz, bo możesz wylecieć z klubu, nawet jeśli zdarzyło ci się to pierwszy raz od 5 lat. Prowadzenie treningów to nie jedyne źródło dochodu Biznesmena- nowi uczniowie muszą obowiązkowo nabyć zestaw startowy: spodenki, koszulkę, rashguard, ochraniacze na piszczele, szczękę, bandaże, w zimie czasem czapkę i łyżwy- wszystko w pakiecie i po okazyjnej cenie. Obecność na płatnych seminariach- obowiązkowa; zakaz udziału w seminariach organizowanych przez wrogie (czyli wszystkie inne konkurencyjne) kluby.
10) Coach
Osobną kategorią na matach i w siłowniach stanowi COACH. Coach jest samozwańczym asystentem trenera (o czym trener nie wie) i w każdej wolnej chwili udziela fachowych wskazówek i porad. Nie trzeba o nie prosić, nie muszą też być słuszne, Coach po prostu rozkwita, dając dobre rady na każdy temat.
Postaci opisane w artykule są fikcyjne a wszelkie podobieństwa do rzeczywistych ludzi- całkowicie przypadkowe 🙂
autor: Krzysztof Łukaszewicz
